Rozbudowa Teatru Polskiego w Szczecinie

Data projektu - 2010
Autorzy projektu
Romuald Loegler
autor
Mgr inż.arch. Tomasz Folwarski
współpraca
Inż. arch. Szymon Bochenek
współpraca
Mgr inż. arch. Wojciech Haluch
współpraca
Anna Kapłon /studentka/
współpraca
Mateusz Bochnia /student/
współpraca
Katarzyna Rogowska /studentka/
współpraca
Marcin Łopaciński /student/
współpraca
Firmy
Atelier Loegler Sp.z o.o. Kraków
Lokalizacja
Szczecin ( Swarożyca 5 )

Projekt wygrał konkurs na opracowanie architektoniczno-urbanistycznej koncepcji rozbudowy Teatru Polskiego w Szczecinie.

IDEA

Poszukiwanie odpowiedzi na postawione w warunkach konkursu zadanie wymaga jasno sprecyzowanej myśli przewodniej projektu. W prezentowanej pracy zawiera się ona w haśle" uszanować historyczną wartość, dodać nową współczesną, adekwatną do potrzeb naszych czasów!

Tak zdefiniowana idea wymaga uzupełnienia stwierdzeniem iż jej realizacja musi oprzeć się na zdecydowanej i konsekwentnej jej realizacji we wszystkich obszarach:

  • w docelowo skrojonym programie pozwalającym zaspokoić potrzeby Teatru na daleką przyszłość;
  • funkcjonalnym powiązaniu wszystkich grup użytkowych zapewniającym bezkonfliktowe użytkowanie budynku;
  • przestrzennym układzie kreującym prestiż instytucji i adekwatny dla niej walor estetyczny;
  • technicznym i ekonomicznym, zapewniającym trwałość i obniżenie kosztów eksploatacji umożliwiających racjonalizację wydatków w zasadniczej części ukierunkowanych na finansowanie działalności artystycznej;

REALIZACJA IDEOWYCH ZAŁOŻEŃ

Analiza złożoności wymagań dotyczących koncentracji wielu form artystycznej działalności Teatru skłoniła autorów pracy do zaproponowania rozwiązania, które cechuje zwartość i klarowność powiązań pomiędzy poszczególnymi zespołami sal teatralnych a wspólnym dla nich zapleczom technicznym i zespołom pomieszczeń socjalnych dla aktorów.

W obszarze uwarunkowań lokalizacyjnych realizacja głównej myśli przewodniej sprowadza się do maksymalnego wpisania nowoprojektowanej kubatury w istniejącą rzeźbą terenu, co pozwala na wykreowanie dwóch równoważnych wejść do budynku - istniejącego i projektowanego od strony ulicy Jana z Kolna.

Rezultatem zaproponowanego uformowania jest, oprócz walorów funkcjonalnych, kompozycyjnych i użytkowych, przywrócenie architektonicznych walorów istniejącego, wpisanego do rejestru zabytków modernistycznego budynku zbudowanego dla loży masońskiej w 1937 roku.

Rozmieszczenie programu użytkowego podzielone zostało na dwie części.

W istniejącym budynku znajduje się wymagana sala prób, z możliwością jej wykorzystania na kameralne spektakle. W istniejącym budynku utrzymana została także funkcja teatru - kabaretu.

W nowej części „zatopionej w terenie" usytuowane zostały Teatr letni Szekspirowski, sala eksperymentalna i nowa Sala teatralna z właściwym, profesjonalnym zapleczem sceny.
Takie rozwiązanie wydaje się być uzasadnione zarówno względami artystycznych potrzeb zasłużonej dla kultury polskiej palcówki, ale też względami ekonomicznymi.
Zmniejsza ono zakres ingerencji w historyczną substancje istniejącego budynku dając zarazem szanse na wprowadzenie niezbędnych technicznych urządzeń pozwalających twórcom spektakli na niczym nieskrępowaną kreatywność.

ETAPOWANIE

Przyjęta koncepcja rozbudowy Teatru pozwala na jej etapowanie przy równoczesnym prowadzeniu działalności Teatru w obiekcie istniejącym.

Po wykonaniu niewielkiego zakresu podbicia południowej ściany istniejącego budynku pozostałe prace przy realizacji zespołu nowych sal i technicznego zaplecza prowadzone mogą być przy równoczesnym użytkowaniu istniejącej sali teatralnej.

Drugi etap stanowiłyby prace modernizacyjne w zabytkowym obiekcie, a działalność Teatru prowadzona będzie w nowych salach, czasowo dostępnych jedynie od strony ulicy Jana z Kolna.

KONSTRUKCJA, MATERIAŁY

Nowa część teatralnego kompleksu przewidziana jest do realizacji w konstrukcji monolitycznej, żelbetowej - ściany, stropy, fundamenty, schody ... przy założeniu wykonania jej w obszarze pomieszczeń publicznych i socjalnych w betonie architektonicznym

Drugim wiodącym materiałem w nowej części jest szkło.

Ściany osłonowe, świetliki i drzwi wejściowe w pełni transparentne wykonane z użyciem aluminiowych profili. Także przegrody wewnętrzne w zespołach foyer przewidziane są do wykonania z przeszklonych w pełni ścian.

Trzecim materiałem wykończenia wnętrz budynku w części nowej dostępnej dla publiczności jest drewno. Parkiet, okładziny akustyczne ścian sali teatralnej głównej, podwieszone sufity przewidziane są do realizacji z barwionych, różnych gatunków drewna.

W istniejącym budynku koncepcja materiałowa wykończenia wnętrz, zgodnie z założeniem przywrócenia oryginalnej świetności budynku, zakłada użycie materiałów i wystroju zastosowanych w pierwotnej postaci.

ARCHITEKTURA

Realizacja przyjętej idei następuje również w architekturze budynku. „Ukryte" w zielonych dachach i oskarpowanych ścianach budynku wnętrza ujawniają swój poetycki byt w tektonice form spójnych z konfiguracją sąsiadującego z budynkiem Terenu.

Ostre linie styków oskarpowań z zielonymi, pokrytymi trawiastą nawierzchnią dachach sygnalizują geometrię planu budynku.

Pulsujące z zielonych płaszczyzn przeszklone formy, sprawiać maja w wieczornej scenerii, wrażenie ogrodowych lampionów. Zwiewne, transcydentalne, nieco zjawiskowe formy, sygnalizować mają teatralność scenograficznej architektury wpisującej się w miejski pejzaż.

Architektura istniejącego budynku, oczyszczona z wszelkich niepotrzebnych „przybudówek" uzyskać ma pierwotny wygląd, kolorystykę i materiałową, zgodną z pierwowzorem konwencję. Jedyna ingerencja bezpośrednio w jego południową elewację stanowi całkowicie transparentny prostopadłościan, kryjący w sobie schody prowadzące z poziomu sali prób do dolnego foyer w nowej części. Ten gest architektoniczny przywołuje do życia dawny element schodów prowadzący ongiś na zewnętrzny taras.